team1

„Żeś zachował słowo cierpliwości mojej, ja też cię zachowam od godziny pokuszenia, która przyjdzie na wszystek świat, aby doświadczy­ła mieszkających na ziemi;" (UBG) (Obj. 3,10).

 

Chciejmy zapytać się, w jakim kontekście na­pisany został ten wiersz? Jest to jeden z ważniej­szych warunków właściwego wyjaśnienia Słowa Bożego. Objawienie to jedyna prorocza księga Nowego Testamentu. Rozdział pierwszy, po krót­kim wprowadzeniu, zawiera opis osoby Pana Je­zusa jako przyszłego sędziego. Rozdziały 2 i 3 to siedem krótkich, lecz bogatych w treść listów do siedmiu zgromadzeń, które w czasie pisania Księ­gi Objawienia znajdowały się w Azji Mniejszej (dawnej prowincji rzymskiej). Za historycznym znaczeniem tych listów kryje się głęboki sens: są one „miniaturą historii kościoła", która przedsta­wia nam rozwój siedmiu głównych linii rozwo­ju kościoła (patrz dodatek II). Dalsze dokładne zajmowanie się tym tematem przeszłoby ramy niniejszej publikacji, dlatego polecamy literaturę zawartą w dodatku VII.

Z szóstego listu, listu do Filadelfii, dowia­dujemy się, że Pan zachowa wierzących od cięż­kiej próby[1] (pokuszenia - próby ze strony Boga), która przyjdzie na cały świat. Ten czas próby lub czas sądów jest dokładnie opisany w następnych rozdziałach Objawienia. Niektóre fragmenty bę­dziemy rozważać nieco później.

Sądy dotkną ludzi, którzy będą „miesz­kańcami ziemi." Wyrażenie to występuje często w księdze Objawienia i określa ludzi, którzy są związani z tą ziemią[2] (są jej mieszkańcami). Ich interesy są nierozerwalnie związane z tą ziemią. Oni nic nie wiedzą o niebiańskim powołaniu ko­ścioła. Obietnica pochwycenia wierzących, którą opisuje Paweł, zabranie do domu Ojca o czym mówił nasz Pan, jest im nieznana bądź wywołuje na twarzy uśmiech politowania.

Dla wszystkich, którzy czekają na pochwy­cenie wierzących, którzy czekają na swojego przychodzącego Pana, miejsce to jest dalszą wskazówką na to, że nie ma innego wydarzenia, które miałoby poprzedzić pochwycenie wie­rzących, nie ma więc mowy, że wierzący eonu kościoła będą musieli przechodzić przez ucisk.

Chcemy jednak wiedzieć, co będzie się dziać na ziemi po zabraniu kościoła. Dlatego przeczy­tamy odcinek pisma z księgi proroka Daniela, który przeżył cały okres siedemdziesięciu lat niewoli babilońskiej (ok. 606-536 p.n.e.).

 [1] Zwróć uwagę na wyrażenie „od godziny pokuszenia" (ek tes horas tou pairasmou). Wykładający naukę Biblii nauczyciele dowodzący, że wierzący będą jeszcze na ziemi w czasie (lub w części) wielkiego ucisku, tłumaczą przyimek „ek" na „z", co w ogólności jest prawdą. W tym jednak przypadku zupełnie nie oddaje sensu. Chętnie tłumaczy się również ten przyimek jako „w" lub „z". Jeżeli już przetłumaczyłoby się go jako „z", w znaczeniu od „z (niebezpieczeństwa)", to jednak w tym przypadku lepszym byłoby użycie słowa „przed." Porównaj w związku z tym następujące miejsca: „...który nas wyzwolił przed „ek" nadchodzącym gniewem" (1 Tes. 1,10); „...lecz abyś ich zachował od „ek" złego" (Jana 17,15); „Wstrzymywać się od mięsa..." (Dz. Ap. 15,29).

[2] Dosłowne tłumaczenie brzmi „mieszkańcy ziemi”. Patrz rozdział:

6,10; 8,13; 11,10; 13,8.12.14; 17,2.8.

Fragmenty książki "Czasy końca"  autor: Werner Mücher

 

"Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny".
Ewangelia Jana 3,16

ZGROMADZENIA
Zbór Chrześcijan Mikołów ul. Waryńskiego 42a; Nd: 9:30 - Wieczerza Pańska; 11:00 - Głoszenie Słowa Bożego; Wt: 18:30 Modlitwy i studium Biblijne