Ewangelia Marka 11,24
Boże, dałeś nam potężną broń, lecz pozwoliliśmy jej zardzewieć. Pozwoliliśmy, by ta ogromna moc pozostała niewykorzystana. Czyż nie byłoby to grzechem przeciwko własnemu ciału, gdyby człowiek, któremu Bóg dał oko, nie chciał go otworzyć, albo otrzymał rękę, a nie chciał jej podnieść? A co dopiero powiemy o nas, którym Bóg dał moc modlitwy - niezrównaną siłę dla nas samych i dla wielu innych - a mimo to pozostawiamy ją niewykorzystaną?
Boże, dałeś słońcu jego światło i ono świeci. Dałeś gwiazdom ich blask i one migoczą. Dałeś wiatrowi siłę i on wieje. Swoim dzieciom dałeś dar większy niż wszystkie te rzeczy - a one o nim zapomniały. Zapomniały, że mają dostęp do tego przywileju i rzadko z niego korzystają, chociaż mógłby on stać się źródłem obfitego błogosławieństwa dla tysięcy ludzi.
Konstantyn, cesarz rzymski, zauważył, że na dawnych monetach cesarze byli przedstawiani w postawie wyprostowanej, triumfującej. On jednak nakazał, by jego samego przedstawiano na kolanach. „Bo to w ten sposób odniosłem zwycięstwo” - powiedział. I my nigdy nie zatriumfujemy, jeśli nie przyjmiemy takiej postawy. Przegrywamy jedynie dlatego, że się nie modlimy.
O, wróć do swego Boga i wyznaj Mu, że choć byłeś uzbrojony, choć trzymałeś w ręku łuk, to jednak w dniu bitwy odwróciłeś się i uciekłeś. Idź do Boga i wyznaj swój błąd! Jeśli dusze nie nawracają się, to nie dlatego, że Bóg nie ma mocy, by je zbawić, ale dlatego, że nigdy nie modliłeś się o zgubionych grzeszników z gorliwością porównywalną do bólów rodzenia.
C.H. Spurgeon
