Wtedy Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby diabeł Go kusił (Ewangelia Mateusz 4,1).
„Wysłać kogoś na pustynię” – to popularne w wielu krajach powiedzenie oznaczające mniej lub bardziej honorowe zwolnienie kogoś z pracy.
Jednak Jezus, Syn Boży, zostaje dosłownie zaprowadzony na pustynię – i to przez Ducha Świętego. Celem tego pobytu jest udowodnienie, że jest On godny i uprawniony do misji, którą powierzył Mu Jego Ojciec. Jezus zostaje poddany pokusie – lub, jak powiedzielibyśmy dzisiaj, „przetestowany”.
Narzędziem tej próby jest największy przeciwnik Boga – szatan. Robi on wszystko, co w jego mocy, aby odebrać Synowi Bożemu chwałę, a jednak ostatecznie – choć nieświadomie – służy planom Boga. Jest to tajemnicza współzależność.
Syn Boży spędza więc z polecenia Boga czterdzieści dni na pustyni. W tym czasie pości. Nie dziwi fakt, że po tak długim poście odczuwa głód – w końcu jako człowiek ma naturalne potrzeby.
Nadchodzi wtedy czas działania szatana. Przedstawia on Jezusowi trzy propozycje:
– każe Mu zamienić kamienie w chleb, aby zaspokoić głód;
– każe Mu rzucić się z murów świątyni, ponieważ Bóg obiecał Go chronić (Ps. 91,11–12);
– chce oddać Mu władzę nad światem w zamian za oddanie czci szatanowi – żądanie szczególnie zuchwałe.
Jednak Jezus pozostaje niezachwiany. Z wielkim spokojem i godnością odpiera wszystkie pokusy, powołując się na Pismo Święte. W końcu szatan odchodzi z niczym.
Jezus udowodnił, że szatan nie ma nad Nim żadnej władzy ( Jana 14,30) – nie ma takiej mocy, aby skłonić Go do grzechu. Jezus jest bowiem absolutnie czysty, bezgrzeszny i święty – oddany wyłącznie Bogu.
A myśmy POZNALI i uwierzyli w miłość, którą Bóg ma do nas. Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim. (1. List Jana 4,16).